Ontharden van water

Ontharden van leidingwater kan zinvol zijn. Er zijn echter veel argumenten pro en contra.

We hebben de redenen eens opgesomd waarom ontharding vaak wordt aangeraden:

• Door de kalkafzetting op huishoudtoestellen (koffiezet, vaatwassers, wasmachine, …) gaan deze toestellen meer energie verbruiken en sneller verslijten.
• Kalkafzetting verstopt leidingen en douchekoppen, blokkeert thermostatische kranen, … waardoor deze eerder dan voorzien moet worden vervangen met onnodige kosten en materiaalverbruik als gevolg.
• De doeltreffendheid van wasproducten, zepen, … vermindert bij toenemende hardheid. Zachter water kan het gebruik ervan terugdringen.
• De kleine hoeveelheid water (zout) die geloosd wordt, weegt niet op tegen het terugdringen van wasproducten en detergenten. Sommigen stellen dat zout een natuurlijk en afbreekbaar product is.
• De smaak van het water wordt positief beïnvloed bij ontharding.

De tegenstanders van ontharding halen volgende argumenten aan:

• Het kraantjeswater voldoet aan alle wettelijke normen. Na waterontharding is dit niet altijd gewaarborgd. Afhankelijk van het systeem kunnen zich in het harsbed bacteriën nestelen die ongezond zijn voor de consument. Hierdoor is het nodig de waterontharder of -verzachter minstens een keer per jaar grondig te laten reinigen en ontsmetten door een vakman.
• Zacht water drinken is niet zo gezond wegens het hoge natriumgehalte. Als je een verzachter plaatst, sluit daar dan alleen de warmwaterleidingen op aan.
• Hard water heeft echter geen nadelen op de gezondheid. Hard water werd reeds regelmatig in verband gebracht met een lager risico op hart- en vaatziekten.
• Hard water voorkomt door neerslag van een kalklaag op de binnenwand van de leidingen dat de bestanddelen van de leidingen oplossen in het water.
• Het leefmilieu is niet goed af met een waterontharder. Het verhoogt het leidingwatergebruik en het spoelwater dat rijk is aan zout komt in de rivier of beek terecht.
• Te zacht water (lager dan 12° F) is agressief en tast metalen leidingen en apparaten aan zodat koper, zink, lood, enz oplossen in het water. Dit is ongezond voor wie van het water drinkt en veroorzaakt lekken in de leidingen. Dit argument wordt echter weer tegengesproken door het feit dat in vele Limburgse gemeenten het leidingwater zachter is dan 12°F en daar geen lekken optreden.
• Ontharders kosten veel.
• Vaak laten mensen het na ontharders degelijk te onderhouden waardoor ze niet goed functioneren.
• Door de temperatuur in huishoudapparaten beneden de 60° C te houden, worden kalkafzetting en slijtage aanzienlijk geremd en is een ontharder overbodig.

Systemen

Als je leidingwater werkelijk zeer hard is, kan de aankoop van een ontharder gerechtvaardigd zijn. Een aantal systemen zijn mogelijk.

• omgekeerde osmose
  Deze toestellen bevatten een membraan dat alleen de watermoleculen doorlaat en de mineralen eruit filtert. Het gefilterde water is niet geschikt voor consumptie en wordt daarom vermengd met een beetje leidingwater. Deze toestellen zijn zeer doeltreffend maar ze kunnen alleen afgeregeld worden door een vakman terwijl hun onderhoud veel aandacht vergt. Bovendien is er gevaar voor woekering van bacteriën. Tot slot verdwijnt een aanzienlijk deel van het water rechtstreeks in de afvoer.
  
• magnetisme
  Men kan kalkafzetting voorkomen door water bloot te stellen aan electromagnetische golven. De toestellen die volgens dit principe werken halen de kalk niet uit het water, dus strikt genomen kunnen ze dus niet bij de watertontharders ondergebracht worden. Op milieuvlak hebben deze toestellen echter wel voordelen: geen ongewenste verandering van de samenstelling van het leidingwater, geen gebruik van chemicaliën en onderhoudsvrij. De meningen over de doeltreffendheid van deze toestellen zijn echter verdeeld.
  
• polyfosfaten
  Polyfosfaten kunnen bepaalde mineralen zoals kalk omzetten in andere, complexe verbindingen en zo beletten dat die neerslaan. Het nadeel is echter dat deze polyfosfaten moeilijk te doseren zijn. Bovendien zijn de verbindingen die ze vormen niet stabiel bij hoge temperaturen. Je kan deze toestellen dus enkel gebruiken voor water dat niet te hard is en dat niet verwarmd wordt boven 70°C.
  
• ionenuitwisseling
  Het harde water wordt door een reservoir gestuurd dat gevuld is met een hars dat met natriumionen bedekt is. Deze natriumionen nemen de plaats in van de calcium- en magnesiumionen in het water. Water dat op deze manier behandeld werd moet met leidingwater vermengd worden om een minimale hardheid te bereiken. Na verloop van tijd raakt het hars verzadigd met calcium- en magnesiumionen en moet het geregenereerd worden met behulp van zout (natriumchloride). De methode van ionenuitwisseling werkt onafhankelijk van de temperatuur en de oorspronkelijke hardheid van het water.

Bron: Test-Aankoop